Het leek een beetje toeristische dag te worden, maar was achteraf weer heel gezellig! Leek het enthousiasme van de deelnemers in het begin wat aarzelend, uiteindelijk hadden we toch weer een groep van 26 mensen. Laat ik maar eens met de trein gaan; dus Utrecht station, inchecken, Aii, vertraging in R’dam van mogelijk een half uur! Gelukkig op tijd vertrokken, de trein naar Rotjeknor, en daar vertrok de trein naar Delft precies voor mijn neus. Na een vertraging van 15 minuten. Dat hoort erbij? Gelukkig kwam er vrij vlot daarna een volgende snelle trein (eveneens vertraagd), bijna leeg. Raar gevoel, stopt ie wel in Delft?! Helaas, de sneltrein reed vlak achter de boemel, dus sukkelden we in hetzelfde tempo mee? Nog altijd beter dan lopen! En was ik uiteindelijk toch keurig om 12 uur in Delft. Via de fietsenstalling naar buiten (gewoon achter iemand aangelopen …) en dan naar Moodz. Die route had ik vooraf op google uitgezocht. Op het terras van Café/restaurant Moodz zaten een paar bekenden, dus aansluiten. Gelijk gezellig, kopje koffie zat in het arrangement (helaas geen pilsje). Collega’s druppelden binnen, een paar bordjes met lekkers voor bij de koffie. En dan naar boven, in het gekoelde restaurant gedeelte. Waar een bord met lekkers geserveerd werd. Drankje van Amboise erbij. Een hippe tent; echt iets voor ons?!
Half 2 naar buiten voor de rondvaart. De communicatie in Delft loopt wat achter met de ontwikkelingen mondiaal, dus er was even onduidelijkheid over waar de boot was?! Voor de grachtentocht. De boot was wel warm. Dus maar goed dat er zoveel bruggen zijn want dan was het gelijk koeler. De kapitein van de boot was tegelijk rondleider, en studeerde iets designerigs. Zijn interesse lag voornamelijk op het vlak van bier, en van ieder pand in de stad wist hij daar iets over te vertellen. Ook de belastingen interesseerde hem, zo vertelde hij waarom gevelramen dicht gemetseld werden (minder ruit = minder belasting), en een woonhuis geen voordeur had, en alleen te bereiken via achterom.
Na een uurtje was het tijd voor het bezoek aan de Porceleyne fles, na het predicaat Koninklijke kortweg Royal Dutch geheten. U raadt het al, daar maken ze ons Delfts Blauw servies. Sinds mensenheugenis.
Bij aankomst kregen we een plakkertje 18; omgekeerd 81 en meer passend bij ons?? We werden ontvangen door een lieve Chinese meid, niet helemaal toevallig want het blauwe aardewerk is oorspronkelijk in China uitgevonden. Heel lang geleden was het chique Chinees porselein op tafel te hebben. De VOC zag daar brood, en werd rijk met het verschepen van Chinees aardewerk naar Nederland. Toen in China de boel instortte (ver voor Mao) stopte ook het aardewerk, en handig als de Hollander is, begon in Delft een bedrijfje zelf serviezen te fabrieken. Tot de Engelsen een procedé ontwikkelden voor nog mooier aardewerk (en goedkoper!), het Wedgewood, en Delfts Blauw minder populair werd. Wat rest is een fabriek met 5 meester-schilders (dat word je na zo’n 10 jaar!). Een ervaren schilder doet bijna 2 uur over het beschilderen van een vaas(je). Dan begrijp je hoe kostbaar echt handwerk is. Gelukkig kan het ook goedkoper, met transfers. Die worden op het baksel geplakt, en na de oven zie je geen verschil met het echte? Jawel, onderop ontbreekt het merkteken! Ook deze replica’s worden als handgemaakt verkocht; het aardewerk bord wordt immers nog altijd met de hand uit de oven gepakt? De rondleiding is erg aardig, een introfilmpje met de geschiedenis, een presentatie hoe de klei gebakken wordt, dan langs een echte schilder(es), het museum, de tuin, en natuurlijk als laatste de afdeling verkoop. Half 5, de boot wacht! Zelfde student, andere boot. En afscheid. Einde van een lange dag die tevens afsluiting van dit seizoen is.
Er was trouwens nog meer te beleven dan alleen aardewerk…
Tot slot:
Een fijne vakantie, of “gewoon” een zomer, en hopelijk tot de volgende activiteit in September. Dank aan Willy en Janny voor de organisatie.
HANS RIJNDERS
UTRECHT, 21 JUNI 2017