Verslag bezoek Watersnoodmuseum.
Terwijl de eerste herfststorm over Nederland raast, en de orkaan Irma bij elke uitzending door de televisie buldert, lijkt het mij een goed moment iets te vertellen van het bezoek aan het Watersnoodmuseum. Enthousiast gemaakt door het “Zeeuws meisje” in onze groep (Janny). Ik herinner me dat kort na de ramp in 1953 er dekens en kleding ingezameld werden, en mijn ouders gespannen naar de radio luisterden. Of ik helemaal begreep wat er aan de hand was, herinner ik me niet meer. De impact van televisie bij dit soort rampen was er toen nog niet.
Woensdag 6 september druppelden de deelnemers op de parkeerplaats binnen, altijd gezellig bekenden te zien. Het museum bestaat uit 4 caissons die gebruikt zijn om het laatste gat in de dijk te dichten. In elk caisson wordt een bepaald aspect van de ramp belicht, zoals “de feiten”, wat gebeurde er de eerste dagen na de storm met de mensen, en hoe verliep de wederopbouw.
Maar voor we dit allemaal gingen bekijken, werden we eerst ontvangen met koffie en een bolus, gevolgd door een zeer boeiend verslag/verhaal over de watersnood zelf. Met polygoonbeelden! Zo hoorden we dat de caissons in de 2de wereldoorlog waren gebruikt, en hoe belangrijk communicatie is. In het begin wist niemand precies hoe rampzalig de situatie was!
Dan konden we nu door het museum (= de caissons) lopen. Zo’n caisson is hol/leeg van binnen, een soort grote betonnen bak eigenlijk. Veel fotomateriaal, kaarten, een pop. Om de ontreddering te illustreren. Ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers (het officiële aantal is 1835), worden hun namen geprojecteerd op een waterstroom. De wederopbouw liet zien wat er nodig is om de dijken te herstellen, bulldozers, en wat de hulp van andere landen inhield. Een uur is dan snel gevuld. Verzamelen voor het tweede deel van de excursie, een bezoek aan de grote wijnhoeve De Kleine Schorre.
Verrassend toch, je rijdt ineens langs een wijngaard, vol druiventrossen! In Nederland. Dat er op verschillende plaatsen hier wijn wordt gemaakt wisten we wel, op de hellingen in Zuid-Limburg. Maar nu dus ook op zo’n grote schaal in Zeeland.
We werden ontvangen in een grote ruimte, voor de lunch. Soep, broodjes, koffie en sap. Aan 2 lange tafels, we waren met z’n 25-en.
Dan een rondleiding over het veld, tussen de ranken. Door de eigenaar. Maar dat duurde even, want deze was bezig een grote vrachtwagen vol te laden met zijn beste wijn. Bestemd voor de KLM businessclass. En dat is natuurlijk interessanter dan wij die onze drank bij de Aldi of Lidl halen.
Maar toch konden ook wij ons even businessclass voelen, want na afloop van de proeverij was het de bedoeling dat je een aantal flessen wijn meenam/kocht. En daar zat ook de KLM wijn tussen. Om in stemming te raken kregen we vooraf allemaal een glaasje wijn. Helaas niet genoeg om erg vrolijk te worden …
We troffen het met het weer, het was droog en je kon zelfs buiten zitten. De groepsfoto viel dus niet in het water! Met dank ook aan Rob die ons op het idee van de wijnboerderij had gebracht.
Hans Rijnders
Utrecht, 13 september.